Eπιστολή Μεταλλωρύχων Οίτης ΠΡΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Oρίστηκε και επισήμως εκπρόσωπος της κίνησης ο κ. Αλέκος Σιμόπουλος, ο οποίος προ τριών ετών μας «φωτογράφιζε» μέσω του καναλιού του υιού του (του γνωστού Διευθύνοντος Συμβούλου του Star Λαμίας κ. Γιώργου Σιμόπουλου) ως εμπρηστές. Μαζί με τον κ. Σιμόπουλο την προσφυγή υπογράφουν και οι κ.κ. Δρόσος, Σγάγιας και Θεοχάρης. Οι κ.κ. Δρόσος και Σγάγιας παρά το γεγονός ότι εμφανίζονταν στις ανακοινώσεις τους ως μέλη της 7μελούς Συντονιστικής Επιτροπής της Κίνησης Πολιτών για τη Σωτηρία της Οίτης, αυτή τη φορά επιλέγουν να εμφανίζονται ως κάτοικοι Κουμαριτσίου.

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς…

Επιτέλους ας πέσουν οι μάσκες και ας μας πουν οι κυρίες και οι κύριοι τι εκπροσωπούν.

11_7_2011 ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣΤΕ ΠΕΡΙ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ

11_7_2011 ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣΤΕ ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ

Καθότι στην παραπάνω ιστοσελίδα αναφέρεται μια “εξυπνάδα” του στυλ “Αυτό φυσικά δείχνει ότι σε καμιά περίπτωση η τύχη των εργαζομένων της εταιρείας κρίνεται από τον Κοκκινόβραχο και τις Κοπρισιές..”, καλό θα ήταν να αναφέρουμε τα εξής για να έχουν όλοι την ευκαιρία για μια πιο “σφαιρική” άποψη:

• Οι μεταλλευτικές παραχωρήσεις που βλέπουμε στο ΦΕΚ αποτελούν περιοχές με “αρχικές ενδείξεις” για αποθέματα μεταλλευμάτων που πιθανώς να είναι εκμεταλλεύσιμα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν γεωτρήσεις για τον εντοπισμό και την ακριβή οριοθέτηση κοιτασμάτων στο υπέδαφος ώστε να διαπιστωθεί αν είναι τελικά εξορύξιμα (ικανοποιητική ποσότητα και ποιότητα). Η γεωτρητική έρευνα να σημειώσουμε οτι σε κάθε παραχώρηση μπορεί να στοιχίσει πολλά εκατομμύρια ευρώ αλλά και να διαρκέσει ως και μερικά χρόνια.

• Δυστυχώς συχνά δεν είναι όλες οι μεταλλευτικές παραχωρήσεις κατάλληλες ώστε να δώσουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα.

• Χωρίς τη διεξαγωγή γεωτρητικής έρευνας δεν είναι δυνατό να γνωρίζει κανείς αν η παραχώρησή του μπορεί να αποδώσει “καρπούς” η όχι. Έτσι, έστω και υποθετικά, δεν μπορεί ο φίλος μας να προτείνει να “πάνε αλλού” τα μεταλλεία όταν χρόνια δεν προχωρούν οι μεταλλευτικές έρευνες σε άλλες παραχωρήσεις.

• Για τις εταιρείες που εκτελούν αποκλειστικά υπόγειες εκμεταλλεύσεις είναι χρήσιμο να έχουν στη διάθεσή τους αρκετές μεταλλευτικές παραχωρήσεις. Γιατί; Γιατί τα υπόγεια μεταλλεία έχουν μικρή παραγωγή, μεγάλο κόστος, ανάγκη για πολύ εξειδικευμένους μεταλλωρύχους, ανάγκη για περισσότερα και ακριβότερα μηχανήματα. Έτσι με ένα μόνο υπόγειο μεταλλείο δεν είναι δυνατόν να φθάσουμε σε βιώσιμες ποσότητες εξορυγμένων προϊόντων!

• Βέβαια τα υπόγεια μεταλλεία, παρά το αυξημένο κόστος, έχουν ελάχιστες περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε σχέση με τα αντίστοιχα επιφανειακά. Με απλά μαθήματα μεταλλευτικής σκέψης ο μεταλλωρύχος των υπόγειων μεταλλείων είναι ένα πράσινο βιομηχανικό επάγγελμα που απαιτεί υψηλή εξειδίκευση. Εφόσον φυσικά στον τόπο αυτό επιδιώκουμε την πρόοδο των κοινωνιών, των επιστημών, των τοπικών ή/και εθνικών οικονομιών και τη διασφάλιση της μέγιστης δυνατής προστασίας του περιβάλλοντός μας.

Τελικά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά ώστε να λέμε ένα “πάτε αλλού” και να τελειώνουμε..

Η άλλη λύση είναι η μηδενική… για τους μηδενιστές. Αν αυτοί που μας κρίνουν δεν είναι μηδενιστές, τους προκαλούμε να μας υποδείξουν πού ακριβώς προτείνουν να πάμε να εργαστούμε. Φανταζόμαστε ότι για να λεν ότι η τύχη μας δεν εξαρτάται από τα 2 μεταλλεία που δουλεύουμε, γνωρίζουν πού αλλού υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα όπου η εργασία μας δεν τους ενοχλεί .

Είναι φανερό ότι κανείς από τους διώκτες μας δεν είναι διατεθειμένος να κάνει σοβαρή συζήτηση. Μπορεί εμείς καθημερινά να ζούμε μέσα στη Γη, φαίνεται όμως ότι εκείνοι ξέρουν να χειρίζονται καλύτερα τη λάσπη.

Ας γνωρίζουν όμως ότι όση λάσπη κι αν ρίξουν η αλήθεια πάντα αποκαλύπτεται. Και πλέον δεν θα υφίσταται ο λόγος χωρίς τον αντίλογο…

Και παρακαλώ δείτε και τις αποδείξεις.

Τα λόγια είναι περιττά…
Άιτηση Ακύρωσης ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Κοκκινόβραχο
Αίτηση Αναστολής Εκτελέσεως ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Κοκκινόβραχο
Αίτηση Ακύρωσης ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Δύο Βουνά και Αγία Μαρίνα
Αίτηση Αναστολής Εκτελέσεως ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για ΔΒ και Αγία Μαρίνα

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!

Διαβάστε τους ψεύτες που προκειμένου να περάσουν τις ιδεοληψίες τους μπορούν, χωρίς κανένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στους πολίτες στους οποίους απευθύνονται, να πουν όποιο ψέμα τους εξυπηρετεί!

Εμείς οι Μεταλλωρύχοι της Οίτης τους καταγγέλλουμε ως κοινούς ψεύτες. Και οι ψεύτες δεν είναι ανώνυμοι.Όπως καθε ένας από μας έχουν ονόματα και υπογράφουν στο τέλος του “κειμένου” τους.

Φυσικά το “θεάρεστο” έργο τους θα μας βρει αντιμέτωπους, μιας και τελικά είμαστε σε αυτούς που “θα μείνουν πίσω” δουλεύοντας καθώς δεν μας περισσεύουν σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες χρήματα για διακοπές στας Ευρώπας….

Οι επιδιώξεις της ελίτ των ολίγων για να αφήσουν τους πολλούς στη φτώχεια και την ανεργία δε θα περάσουν..

Και η Cruella de Ville φιλόζωη ήταν και αγαπούσε τα Δαλματίας, με τον τρόπο της…., φυσικά οι θεατές της ταινίας άλλη εικόνα σχημάτιζαν στο τέλος..

Με τις νέες προσφυγές τους στο ΣτΕ δε ζητούν μόνο την κατάργηση των αδειών των μεταλλείων αλλά και την άμεση παύση της εργασίας μας.

Ζητούν τόσο το κλείσιμο των μεταλλείων «Δυο Βουνά» και «Κοκκινόβραχος» που αποτελούν το 99% της δουλειάς μας όσο και του εργοταξίου μας στην Αγ. Μαρίνα Στυλίδας.

Το κρίμα στο λαιμό της κας Ράγκου και όσων την ακολουθούν για οποιοδήποτε λόγο με σκοπό να μείνουμε στο δρόμο.

Η κα Ράγκου και όσοι την υποστηρίζουν, για οποιοδήποτε λόγο την υποστηρίζουν, θα μας βρουν αντιμετωπους.

ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΙ ΟΙΤΗΣ

Διαβάστε τις προσφυγές αναλυτικά:
Άιτηση Ακύρωσης ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Κοκκινόβραχο
Αίτηση Αναστολής Εκτελέσεως ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Κοκκινόβραχο
Αίτηση Ακύρωσης ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για Δύο Βουνά και Αγία Μαρίνα
Αίτηση Αναστολής Εκτελέσεως ΟΜΦΙΔΑ προς ΣτΕ για ΔΒ και Αγία Μαρίνα

Όταν ερωτήθηκε ποιες είναι οι επιστημονικά τεκμηριωμένες επιπτώσεις από την άσκηση της υπόγειας μεταλλευτικής δραστηριότητας στην Οίτη, ψέλλισε ότι τις ακούσαμε από τον κ. Αναγνώστου. Παρόλα αυτά η πρόεδρος του ΟΦΙΔΑ, μέλος της κίνησης πολιτών για την σωτηρία της Οίτης, λέκτορας περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στο ΑΠΘ, καθηγήτρια στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μέλος του Συντονιστικού της Επιτροπής κατά των μεταλλείων βωξίτη στην Οίτη, τεκμηρίωσε τα επιχειρήματά της λέγοντας ότι η λίμνη Λούκα «έχει χαμηλότερη στάθμη από πέρυσι»! Επίσης, ως εν δυνάμει γεωλόγος/μελλοντολόγος με «κληρονομικό χάρισμα», η μορφωμένη κυρία Ράγκου, μπροστά στους αμόρφωτους μεταλλωρύχους (όπως μας αποκάλεσε), προέβλεψε ότι σε 30-40 ίσως και 100 χρόνια μπορεί να έχουμε καθιζήσεις (!). Βεβαίως, πουθενά δεν ανέφερε ότι η μεταλλευτική δραστηριότητα στη Φθιώτιδα πραγματοποιείται εδώ και 50 χρόνια (από τη δεκαετία του 1960) χωρίς την ύπαρξη καθιζήσεων…

Ο κ. Αναγνώστου από την άλλη, δεν έκανε καμία αναφορά σε επιπτώσεις από την υπόγεια εξόρυξη βωξίτη αλλά αναλώθηκε μόνο σε θέματα μεταλλουργίας. Επίσης, εξέφρασε την άποψη ότι θα πρέπει εμείς να παρουσιάσουμε τις επιπτώσεις από τα μεταλλεία, παρότι έχουν υποβληθεί και εγκριθεί Μ.Π.Ε. μετά από δημόσια διαβούλευση (!). Φυσικά, δεν παρέλειψε να παρουσιάσει μια φωτογραφία επιφανειακής εκμετάλλευσης (νταμάρι) που καμία σχέση δεν έχει με την Οίτη και τη δουλειά μας στα υπόγεια μεταλλεία. Έτσι, για να μην ξεχνάμε και το επικοινωνιακό παιχνίδι….

Ζήτω η δικτατορία των πανεπιστημόνων!

«Καπιταλισμός και ανώνυμος εταιρεία είναι σχεδόν συνώνυμα. Κι όπου δεν υπάρχουν ανώνυμες εταιρείες της προκοπής, δεν υπάρχει ούτε καπιταλισμός της προκοπής. Μια «χαλυβουργική» μαζί με τις τσιμεντοβιομηχανίες είναι οι μόνες αμιγώς ελληνικές βαριές βιομηχανίες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλες ελληνικές ανώνυμες εταιρείες που συνήθως είναι είτε μεταποιητικές είτε τραπεζικές, αλλά όχι πρωτογενώς παραγωγικές. Και πρωτογενώς παραγωγικές είναι αυτές που παράγουν πρώτη ύλη, όπως ο χάλυβας για παράδειγμα της οποίας θα τροφοδοτηθούν όλες οι άλλες βιομηχανίες, ή μηχανήματα που θα χρειαστούν σε άλλες βιομηχανίες.

Αυτή είναι η περίφημη «βαριά βιομηχανία». Και χωρίς βαριά βιομηχανία όλα καταρρέουν στην οικονομία μιας χώρας. Αλλά η βαριά ελληνική βιομηχανία είναι τόσο ασήμαντη, που δεν χρειάζεται ειδική γνώση για να καταλάβει κανείς πως εντός ολίγου όλα καταρρέουν σ’ αυτή τη χώρα των αεριτζήδων και των ψιλικατζήδων…

Να γιατί μας χρειάζεται η κοινή αγορά. Διότι σ’ αυτή, υπάρχει, βέβαια, πλην όλων των άλλων και βαριά βιομηχανία. Και καλά οργανωμένη ελαφρά βιομηχανία. Και καπιταλισμός επιπέδου. Για να γίνουμε κάποτε καπιταλιστές της προκοπής, και εφόσον έχουμε αποφασίσει πως είναι δύσκολο να γίνουμε σοσιαλιστές της προκοπής, δεν έχουμε παρά να παραδοθούμε άνευ όρων στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό – και όποιον πάρει ο χάρος. Και θα πάρει πολλούς ο χάρος. Και όχι μόνο εργαζομένους αλλά και ελληνοκαπιταλιστές της πλάκας…»

«Η γενίκευση της χρήσης του ηλεκτρικού ψυγείου στη δεκαετία του ’60, επιτάχυνε τη συγκρότηση αγροτικών παραγωγικών συνεταιρισμών. Άλλη μια φορά, λοιπόν, η τεχνολογία μπαίνει στην υπηρεσία της προόδου. Οι εξ ορισμού συντηρητικοί νοσταλγοί του «παλιού καλού καιρού» πάντως, συνεχίζουν να μην καταλαβαίνουν πως πολιτισμός χωρίς τεχνολογία δε νοείται σε καμιά περίπτωση.

Η περιφρόνηση, ή η απέχθεια προς τις μηχανές εν γένει παραμένει πάντα η ασφαλέστερη ένδειξη για την ύπαρξη συντηρητικής νοοτροπίας. Και είναι κωμικό να βλέπεις ανθρώπους να διατείνονται πως είναι προοδευτικοί, να φοβούνται ή ν’ αποφεύγουν τις μηχανές, διότι, λένε, τα πράγματα ήταν καλύτερα τον «παλιό καλό καιρό» που όλα τα κάναμε με τα χεράκια μας. Μ’ αυτή τη λογική της γιαγιάς, θα πρέπει τελικά να παραδεχτούμε πως τα πράγματα ήταν ιδανικά τον πάρα πολύ παλιό καιρό, που οι άνθρωποι ζούσαν στα σπήλαια. Με τα χεράκια σου θέλεις να τα κάνεις όλα παλιοκαιρίτη; Φτιάξε, λοιπόν, με τα χεράκια σου κι ένα αυτοκίνητο ή έστω ένα ηλεκτρικό ψυγείο, ή έστω ένα ψυγείο πάγου, ή έστω μια καρφίτσα, κι ύστερα μίλα μου για τον «παλιό καλό καιρό» που ήταν πάντα χειρότερος απ’ τον σημερινό κακό καιρό. Που μας φαίνεται κακός για λόγους ψυχολογικούς μάλλον, παρά πραγματικούς.

Απλούστατα, τον «παλιό καλό καιρό», που δεν είναι και τόσο παλιός για τον καθένα από μας τους ζωντανούς, ήμασταν νέοι, ενώ τώρα που γεράσαμε και ο νεκροθάφτης άρχισε ήδη να σκάβει τον τάφο μας, ο «παλιός καλός καιρός» δεν είναι παρά η νοσταλγία της χαμένης για πάντα νιότης μας. Είναι φανερό πως το «κάθε πέρσι και καλύτερα» κρύβει μια τρομερή αλήθεια, αλλά μόνο ψυχολογικής τάξεως. Κάθε πέρσι ήμασταν κατά ένα χρόνο νεότεροι και είχαμε μια αρρώστια λιγότερη. Αλλά και μια άνεση λιγότερη.

Οι νοσταλγοί του «παλιού καλού καιρού» ας παν να ζήσουν στο άγιο όρος όπου ο χρόνος σταμάτησε το μεσαίωνα, κι αν τα καταφέρουν χωρίς τη βοήθεια της έκστασης, δηλαδή της «στάσης έκτος» (της πραγματικότητας) τότε δικαιούνται πράγματι να πουν «κάθε πέρσι και καλυτέρα». Αν όμως καβαλήσουν το αυτοκίνητο τους άρον-άρον και επιστρέψουν ταχύτατα στο σπίτι τους, όπου τους περιμένει ένα ψυγείο, ένα αιρ-κοντίσιον, μια τηλεόραση και μια ηλεκτρική κουζίνα, τότε ας ψάξουν να βρουν τις ρίζες της παιδιαριώδους νοσταλγίας για τον «παλιό καλό καιρό».

Το τι ψηφίζεις δεν είναι πάντα η ασφαλέστερη ένδειξη πως είσαι ή δεν είσαι προοδευτικός. Όταν περιφρονείς την τεχνολογία είσαι σαφέστατα συντηρητικός, ό,τι κι αν ψηφίζεις. Και, προσοχή: Όταν πας να ψηφίσεις μην πάρεις αεροπλάνο. Καβάλησε καλύτερα τον γαϊδαρο. Και αν θέλεις να νιώσεις και ολίγον προϊστορικός, ξεκίνα να πας με τα πόδια για να ψηφίσεις το προοδευτικό σου κόμμα!!!!

Επιστροφή στη φύση μου θέλεις; Επέστρεψε λοιπόν στη φύση, αλλά μην πάρεις μαζί σου κανένα από εκείνα τα τσιμπράκαλα που μπορεί να σου προμηθεύσει η τεχνολογία. Ούτε μοντέρνα σκηνή, ούτε σουγιά με ελατήριο, ούτε γκαζάκι για τον καφέ σου, ούτε τρανζίστορ. Και όχι να μου τα φορτώνεις όλα αυτά, πονηρέ στο αυτοκίνητό σου. Αυτή δεν είναι επιστροφή στη φύση. Είναι μεταφορά της τεχνολογίας στη φύση.